Middenbeemster,Maart 2010

Toneelvereniging Middenbeemster met zijn nieuwe regisseur Marco Rochette heeft vier voorstellingen gegeven van het toneelstuk 'Donker' op 19, 20, 27 en 28 maart werd het psychologisch drama in 2 aktes: 'Donker' , opgevoerd in de landbouwschuur van de familie Ruiter in Noordbeemster. Zoals de laatste jaren steeds gebeurd is, was dit wederom op locatie en de leden van de club hadden er een bijzondere schouwburg van gemaakt.

Het toneel was over de hele lengte van de zaal en de acteurs hadden zo heel veel speelruimte met veel aparte hoekjes gecreëerd: een zit- en huiskamer, een café, een bureau. Tussen de afzonderlijke plekken werd met witte band en deurlijsten een doorgang gesuggereerd. De handeling verplaatste zich onophoudelijk van de ene naar de andere plek. Soms was het wel eens moeilijk te volgen, omdat door de luidsprekers het publiek ter rechterzijde geluid hoorde, dat op een flinke afstand van links kwam en omgekeerd natuurlijk. Gelukkig hielp de op die plek gerichte spot daarbij een handje.

Alle leden van de toneelvereniging hadden in dit stuk een rol:
Mevr. Van-Zwolle - Tine Overeinder
Lize van Zwolle - Hanneke Otte
Arie van Zwolle - Evert Konijn
Charlotte van Zwolle - Annie Roet
Janet - Helen Köhne
Henri van Vliet - Paul Mounoury
Peter van Vliet - Theo Vries
Ramona - Miriam Oosterom
Harry - Pieter Huisman
Barbara - Miriana de Smit
Kirsten deWit - Françoise de Gooijer
Joris Zwart - Piet van Splunter
Hier staan ze allemaal aan het slot van de eerste acte.

Het was geen toneelstuk, dat 'van de plank' gerukt was, maar het was in het brein van regisseur Marco en enkele van zijn toneelspelers ontstaan en uitgegroeid tot een zeer intrigerend geheel, waarbij de rollen als het ware op het lijf van de leden van de club zelf waren geschreven. Daarin moeten ze zichzelf zeker gevoeld hebben, want het spel kwam heel natuurlijk over.
Het gegeven zou zo uit de krant gehaald kunnen zijn. Een moord op een jong meisje en dat in de zeer besloten gemeenschap van een klein dorp. Iedereen denkt te weten hoe het zit en er worden verdachtmakingen gemaakt, die jaren kunnen doorwoekeren en het leven van de mensen tot een hel maken.
Overigens zag het programma er ook bijzonder uit, want het was in de vorm van een weekblaadje gegoten, waarin aankondigingen van een rommelmarkt, een verloren armband en overlijdensbericht van een overstekende eend, die de overkant van de weg niet heeft gehaald, niet ontbraken.

Hoe het het toneelstuk aan de titel 'Donker' is gekomen, valt te raden. Het gaat immers over duistere geheimen die in dertig jaar nooit geopenbaard of zelfs maar bepraat zijn geworden. Beroddeld, dat wel! En de verdachte wordt bij voorbaat al schuldig geacht. Aan het eind van de eerste akte wordt een tip van de sluier opgelicht. Er worden bekentenissen gedaan en het blijkt toch allemaal heel anders in zijn werk te zijn gegaan. Zelfs de moord werd niet gepleegd. Het in levende lijve verschijnen van het slachtoffer maakte dat wel duidelijk.
Die eerste akte was op zich al een voltooid geheel. Sommigen dachten zelfs dat de voorstelling hiermee afgelopen was, maar door het binnenkomen van de mandjes met lootjes werd duidelijk dat er nog wat meer in het vat zat.

In de tweede akte werden namelijk de achtergronden van de gebeurtenissen van toen belicht, hoe iemands leven op grond van een verkeerde beslissing veranderd was en hoe, beladen met schuldgevoelens de draad weer op te nemen. Toch was er een happy end voor barjuffrouw Helen Köhne en de schrijver van misdaadromans Pieter Huisman, die elkaar hebben gevonden en samen een cafébedrijf gaan voortzetten.
Met zoveel spelers, die allemaal de sterren van de hemel speelden, is het moeilijk er een paar apart te noemen. De lezer moet het hier maar doen met de paar zonder flitslicht genomen foto's, die in de donkere schouwburg aan de Middenweg zijn genomen.

En voor de bedenkers en schrijvers van 'Donker'. Voor veel toneelgezelschappen zal dit stuk een welkome aanvulling voor het repertoire kunnen zijn.