 Middenbeemster, 10 april 2011
De lach is verstomd, de gordijnen en het podium zijn verdwenen en de geweldige 'theaterzaal' bij de familie Ruiter aan de Middenweg is weer gewoon een agrarische schuur. Maar toch... in herinnering blijven Gogols komische figuren nog even naspoken in de herinnering van velen, die de toneelvoorstelling van De Revisor door Toneelvereniging Middenbeemster hebben beleefd. Want het was weer geweldig, wat Toneelvereniging Middenbeemster aan schouwspel bood. Gedurende vier voorstellingen op 1, 2, 9 en 10 april hebben zij onder regie van Marco Rochette het publiek laten genieten van hun versie van een in 1838 geschreven toneelstuk, waarin mensen, notabelen in een stadje in Rusland, zich van hun inhaligste en sluwste kant lieten zien.
Incognito
Maar ja, als het om hun hachje gaat, dan hebben ze er blijkbaar wel een paar centjes voor over en dan wordt er met briefjes geritseld. Dat het gevaarlijk kan zijn om op geruchten af te gaan, wordt in het toneelstuk aan de dag gelegd, want wie is nu de inspecteur die incognito de boeken op onregelmatigheden komt controleren? O jee, daar staan blijkbaar heel wat posten in, die het daglicht niet kunnen velen.  Gogol veegde in zijn tijd de vloer aan met dit soort hoogwaardigheidsbekleders. Maar ja, is het leven in de voorbij gegane bijna twee eeuwen echt veranderd? Daarom is het een stuk, dat nog past in deze tijd, ook al is de gebruikte negentiende eeuwse tekst veel bloemrijker en de handeling soms wat traag.
Voor een sfeervolle belichting van het toneel was Niels Reuzenaar de aangewezen persoon om de vele professionele armaturen, die speciaal voor deze voorstelling aangerukt waren, te bedienen. Helaas is het fotograferen van de scènes daardoor problematisch. Met digitaal kunst- en vliegwerk zijn het echter nog redelijk toonbare plaatjes geworden, die een aardig beeld geven van de handeling.
 Wat zich afspeelde vlak voor het enorme toneeldoek, dat over de hele breedte van de zaal was gespannen, was bijna niet te fotograferen, zie hierboven de openingsscène aan de tafel met vier notabelen die de situatie van de komst van de inspecteur bespreken. De Russiche namen zijn lang en daarom worden in dit verslag alleen maar de voornamen genoemd. Het zijn: vl.n.r. Artemi, curator van de gasthuizen: een geweldige rol, waar de slijmerigheid van afdroop, gespeeld door Helen Köhne. Daarnaast Paul Mounoury, de zeer dikdoenerige burgemeester Anton met een indrukwekkende zilverglanzende ambtsketting, waar de burgemeester van de Beemster nog trots op zou kunnen zijn. Evert Konijn was Loeka, de man van het onderwijs, een stotteraar. Mirjam Oostrom, met een houten poot, vertegenwoordigde de rechterlijke macht, die regelmatig oogjes voor rijke ingezetenen bleek dicht te knijpen. Op zich waren het alle vier groteske figuren met elk zijn eigen aangemeten typetje.
  Er is ook nog de directeur van de posterijen, Mirjana de Smit. Hij heeft als bijzonderheid in al de te bezorgen post zijn lange neus te steken om geheimen te ontdekken. Dan waren er nog Piet van Splunter en Pieter Huisman, de twee landeigenaren, bijna tweelingen, Pjotr en Pjotr, de ene nog onnozeler dan de ander.
Voor dit stuk was een groot aantal spelers van Toneelvereniging Middenbeemster 'op de planken'. Omdat in De Revisor veel mannenrollen zaten, waren een aantal dames even gewoon van sekse veranderd. Dat maakte het extra komisch. Ze moesten echter wel heel erg wennen aan de enorme harige snor op de bovenlip en de lange Pinokkioneus.
  Vera Oortwijn nam zelfs vier karakters voor haar rekening: commissaris, politieagent, dienstmeid bij de burgemeester, en onderofficiersvrouw. De vrouw van de burgemeester, Tine Overeinder, was behalve spilziek, hooghartig, wellustig en haar spraak was wel bijzonder geaffecteerd.
|
